Εορτασμός 205 χρόνων από την ελληνική επανάσταση του 1821, στη σκιά του πολέμου στον Περσικό Κόλπο.
Οι νεοέλληνες με το σκίρτημα της άνοιξης μετά από ένα παρατεταμένο χειμώνα, θα γιορτάσουν στην ελληνική περιφέρεια με fuell pass και τιμές βενζίνης στα ύψη για την έξοδο από την Αθήνα όπου έχει συγκεντρωθεί το 50% του πληθυσμού και το 75% της οικονομικής δραστηριότητας της χώρας. Η έξοδος είναι της Αθήνας πλέον για το τριήμερο και όχι του Μεσολογγίου…
Άκρα του τάφου σιωπή όμως στον κάμπο βασιλεύει… Σε χειμέρια νάρκη ο αγροτικός τομέας ψάχνει ρευστότητα, ότι περισσεύει από λογαριασμούς σε θέρμανση και ρεύμα για να σπείρει ξανά , για να πορευτεί ο ίδιος σε μια χρονιά μεγάλων ρίσκων με επιδότηση στα λιπάσματα 15% επί των τιμολογίων, αλλά δεν φαίνεται αυτό να αρκεί.
Ο Μαχμούτ Δράμαλης φυλά τις σιταποθήκες της Θεσσαλίας στη Λάρισα όπως τότε πριν 205 χρόνια αλλά η κάθοδος στα Δερβενάκια αργεί, όσο και η αλλαγή στα παραγωγικό μοντέλο της χώρας που το διαχειρίζονται και πάλι οι «καλαμαράδες» και οι γραφειοκράτες.
Στη σύγχρονη εποχή βέβαια ήταν ο «λευκός χρυσός» το βαμβάκι που έθρεφε τον κάμπο τις τελευταίες δεκαετίες, μέχρι που έκλεισαν τα κλωστήρια και φτάσαμε τη φουστανέλα των ευζώνων στο Σύνταγμα να την κατασκευάζουν τα τουρκικά φασονάδικα.
Ο «αχός ο βαρύς ακούγεται» από τη Μέση Ανατολή που για μια ακόμη φορά φλέγεται, χωρίς κανείς να γνωρίζει πότε θα σβήσει η πυρκαγιά που άναψε ο πλανητάρχης.
Είναι παράξενο ότι τα έθνη-κράτη επανέρχονται στην Ευρώπη που τα γέννησε, μετά τη Γαλλική επανάσταση και τους ναπολεόντειους πολέμους, που ακολούθησαν, γεγονότα από τα οποία επηρεάστηκαν οι έλληνες διαφωτιστές της διασποράς για να οδηγήσουν μέσω της Φιλικής εταιρείας (που ξεκίνησε από την Οδησσό που τώρα πολιορκείται) στο ιστορικό κατόρθωμα της επανάστασης ενάντια στον Οθωμανικό ζυγό.
Και φυσικά πριν τον Πούτιν, πέραν του Ερντογάν, ήταν ο Τραμπ και ο Όρμπαν στην Ουγγαρία και ο Κατσίνσκι στην Πολωνία που επανέφεραν τον εθνικισμό πριν ακόμη συμβούν τα τελευταία δραματικά γεγονότα αρχικά στην Ουκρανία και μετέπειτα στη Μέση Ανατολή.
Εθνικιστές, λαϊκιστές ηγέτες που επαναφέρουν τα σύνορα στις αγορές με τους δασμούς και μας βάζουν σε σκέψεις, αν αυτό που λέμε πατρίδα το υπηρετούμε με την ίδια ζέση, που το υπηρέτησαν οι πρόγονοί μας, πριν από 200 χρόνια, ή αν στη βόλεψή μας και στην εναγώνια προσπάθεια να διατηρήσουμε έναν αστικό κομφορμισμό, τα παραχωρούμε όλα σιγά-σιγά, όντας χρεοκοπημένοι, όπως σύνορα, ιστορικές παρακαταθήκες, παραγωγικό μοντέλο (ας πάει και το παλιάμπελο, αν είναι να παίρνω νοίκι από τα φωτοβολταϊκά) και τώρα που
η διατροφική κρίση πλανάται πάλι πάνω από την υφήλιο ανακαλύψαμε πως
οι πόλεμοι από αρχαιοτάτων χρόνων, ήταν για να παραδοθούν από τον ηττημένο «γη και ύδωρ».
Για αυτά και για την ελευθερία της σκέψης πολέμησαν οι πρόγονοί μας πριν από 205 χρόνια. Γιατί όπως λέει και ο Ελύτης «Αν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις».
Το «Τέλος της Ιστορίας» δεν ήρθε όπως προμήνυαν με ανιστόρητη κομπορρημοσύνη οι προφήτες της επιθετικότητας των αγορών. Η «φιλελεύθερη» δημοκρατία δεν ήταν τελικά το ακροτελεύτιο στάδιο της ιδεολογικής εξέλιξης της ανθρωπότητας. Και δεν υπονομεύτηκαν από τα μέσα, από τις πρόσκαιρες θνησιγενείς εξεγέρσεις που τελικά ο καπιταλισμός μπορεί και ενσωματώνει
(όπως ας πούμε το Occupy Wall Street), αλλά γιατί τα εθνικά κράτη με επίμονη ξεροκεφαλιά δε λένε να καταργηθούν, επειδή κάποιοι τα εξέλαβαν μόνο ως μηχανιστική κατασκευή.
Οι συκοφαντημένες έννοιες πατρίδα και κράτος, βγάζουν με αναίδεια τη γλώσσα τους και ορθώνουν το ανάστημά τους, στην προσπάθεια των νεοφιλελεύθερων
(στο όνομα των αγορών χωρίς σύνορα) και των αριστερών διεθνιστών
(στο όνομα των λαών χωρίς σύνορα), να τα εξαφανίσουν.
Οι συλλογικές μνήμες, οι κοινές παραδόσεις, οι κοινοί ήρωες, τα παλιά κοινά οράματα, το αίμα που χύθηκε, ο δεδομένος τόπος και οι επιβουλεύσεις που υφίστανται, είναι εδώ και θα είναι έως ότου η ανθρωπότητα φτάσει – οψέποτε – στο σημείο της συναδέλφωσης, και τα εθνικά κράτη, οι εθνικοί μύθοι και οι εθνικές προσδοκίες, μαραθούν και εξαφανιστούν.
Για την Ελλάδα που γιορτάζει την παλιγγενεσία, αυτό που πρέπει να διδαχτούμε είναι όχι μόνο η μυθωδία των ηρώων, με τα ανδραγαθήματά τους , αλλά και οι εμφύλιοι σπαραγμοί που ακολούθησαν την επανάσταση.
Και να καταλάβουμε ότι μόνοι μας μπορούμε να πάμε πιο γρήγορα, αλλά όλοι μαζί πιο μακριά…
«Ν.Α.»
