ΤΟΥ ΘΕΟΔΟΣΗ ΚΑΤΣΑΡΑ
Πρεμιέρα, λοιπόν, για την Αναγέννηση που έστω και αργά παρέμεινε στη “ζωή” και μπήκε στο γήπεδο! Πρεμιέρα εντελώς διαφορετική σε σχέση με τις προηγούμενες σεζόν, πρεμιέρα με αυτοσυγκράτηση…
Τα σλόγκαν της ομάδας που είχαμε τα προηγούμενα χρόνια στη super league 2 (“ή φέτος ή ποτέ”, “μαζί για το όνειρο” κλπ κλπ) παραμερίζονται και πλέον η γενική αίσθηση είναι ότι θα πάμε για μία σκληρή “μάχη” σταθεροποίησης στην κατηγορία!
Ίσως είναι και καλύτερα! Όσες φορές η Αναγέννηση πάλευε για την υπόστασή της στο εν λόγω πρωτάθλημα, πάντα δημιουργούνταν συσπειρωτικές καταστάσεις. Πολύ περισσότερο όταν τα πράγματα δυσκόλευαν και ο κλοιός έσφιγγε! Όπως το γράψαμε και προσφάτως από τη στήλη, έχει να κάνει μ’ αυτή την ομάδα.
Μπορεί να μη γεύτηκε ποτέ τη χαρά της ανόδου στη μεγαλύτερη κατηγορία του Ελληνικού ποδοσφαίρου και ν’ αποτελεί αυτό ένα διαχρονικό απωθημένο, αλλά διατηρεί ένα χαρακτηριστικό στο DNA της που λίγες ομάδες στην περιφέρεια (και όχι μόνο) το διαθέτουν.
Εκεί που όλα φαίνεται να είναι εναντίον της, εκεί που την έχουν ξεγραμμένη και σίγουρη για φούντο, εκεί που τη θεωρούν “καμμένο χαρτί”, σηκώνει ανάστημα, διαψεύδει τους πάντες, ανατρέπει τα προγνωστικά και παραμένει μάχιμη και ανταγωνιστική. Είναι πάμπολλες οι περιπτώσεις που αποδεικνύουν του λόγου το αληθές και ο υπογράφων έχει ζήσει μπόλικες απ’ αυτές, όπως και πολλοί που διαβάζετε τώρα αυτές τις γραμμές.
Είναι αυτό το στοιχείο ένας από τους κύριους λόγους που διατηρεί έναν πυρήνα φιλάθλων που είναι δίπλα της σε κάθε συνθήκη, όπου κι αν αγωνίζεται. Σε σημείο τέτοιο που στις περιπτώσεις όπου έδινε μάχη επιβίωσης συγκέντρωνε αριθμό φιλάθλων στους αγώνες τους που ούτε κατά διάνοια θα μπορούσαν να έχουν κάποιες ομάδες σε ανάλογες καταστάσεις.
Αυτή λοιπόν η αλληλεπίδραση με τον κόσμο είναι που την κρατάει “ζωντανή” και κατορθώνει να ξεπερνά κραδασμούς και να μην έχει τη μοίρα άλλων συλλόγων με μεγάλη διαδρομή (και παρουσίες στην Α’ Εθνική) που έχουν “βαλτώσει” μέσα στην ανυποληψία.
Ένα ενδεικτικό παράδειγμα είναι η γειτονική ομάδα των Τρικάλων. Οσες φορές είναι στα κάτω της στο γήπεδο πηγαίνουν “τρεις κι ο κούκος”. Γεμίζουν οι εξέδρες μόνον όταν η ομάδα πάει πολύ καλά και διαγράφει πρωταγωνιστικές πορείες. Τέτοιες καταστάσεις θα συναντήσουμε και αλλού στην Ελλάδα. Στην Καρδίτσα, όμως, τα πράγματα είναι αλλιώς.
Όσο πιο δύσκολα περνάει η Αναγέννηση, τόσο μεγαλύτερη συσπείρωση εμφανίζει, αρκεί βεβαίως η ομάδα να δίνει την αίσθηση ότι το παλεύει και δεν έχει πετάξει “λευκή” πετσέτα.
Αυτό ακριβώς περιμένουμε να δούμε φέτος μετά το διάστημα της κρίσης. Μια ομάδα που ανεξαρτήτως δυνατοτήτων και βιογραφικών παικτών, θα μπαίνει στο γήπεδο με το “μαχαίρι στα δόντια” για να παλέψει.
Αν το κάνει αυτό, ο κόσμος θα είναι δίπλα της…
