Έξι χρόνια συμπληρώθηκαν από τον εφιάλτη του «Ιανού» και τρία από τη καταστροφή του «Ντάνιελ».
Στην Καρδίτσα και σε ολόκληρη τη Θεσσαλία, αντί για εργοτάξια, αντιπλημμυρικά έργα θωράκισης και κατασκευές φραγμάτων, βρισκόμαστε ξανά στο ίδιο έργο θεατές.
Τα όσα αποκαλύπτονται για τη διακοπή της δραστηριότητας της ολλανδικής εταιρείας, την απομάκρυνση των μηχανικών και τη δικαστική διαμάχη με το Ελληνικό Δημόσιο προκαλούν βαθιά αγανάκτηση.
Μεγάλα και κρίσιμα έργα όπως πχ το φράγμα του Μουζακίου, μένουν στον «αέρα». Ποιό είναι αλήθεια το μέλλον του τόπου και ο σχεδιασμός σε κεντρικό κρατικό επίπεδο για την περιοχή μας;
Μέχρι πότε θα ζούμε με το μόνιμο άγχος και την αγωνία κάθε φορά που βρέχει έντονα, επειδή οι αρμόδιοι αδυνατούν να πράξουν τα αυτονόητα εδώ και χρόνια; Σε μια εποχή που η επιστήμη και η τεχνολογία κάνουν άλματα, ο τόπος μας παραμένει ανοχύρωτος αντιπλημμυρικά. Και το εύλογο και συνάμα πικρό ερώτημα αφορά το μέλλον του Νομού. Ποιος είναι τελικά ο σκοπός για την περιοχή μας; Μήπως το όραμα ορισμένων είναι να μετατραπούμε σε έναν σύγχρονο βαλτότοπο και εμείς σε… ανθρώπους των βάλτων; Μήπως ο στόχος είναι να απαξιωθεί πλήρως ο παραγωγικός, αγροτικός μας κάμπος, ώστε να μετατραπεί σε ένα απέραντο πεδίο εκμετάλλευσης για τεράστια φωτοβολταϊκά πάρκα ενεργειακών κολοσσών και την ίδια ώρα τα βουνά σε πεδίο τοποθέτησης ανεμογεννητριών;
Η Καρδίτσα και η Θεσσαλία δεν ζητούν χάρες. Απαιτούμε τα αυτο- νόητα, ασφάλεια και προστασία της ζωής και της περιουσίας των πολιτών. Απαιτούμε σεβασμό στους ανθρώπους που μοχθούν επιμένοντας να ζουν και να παράγουν στον τόπο τους.
Η υπομονή έχει εξαντληθεί προ πολλού και αλίμονο αν ζήσουμε ξανά τον εφιάλτη!
Κ.Π
