ΤΟΥ ΘΕΟΔΟΣΗ ΚΑΤΣΑΡΑ
Βλεπαμε χθες τον αγώνα της εθνικής ομάδας των Ελπίδων στο Ρέικιαβικ με την Ισλανδία (ΦΩΤΟ) για τα προκριματικά του Γιούρο και οι εικόνες ήταν πραγματικά εντυπωσιακές όσο και σπάνιες πλέον στις μέρες μας…
Το γήπεδο ήταν κατάλευκο από το χιόνι με τις νιφάδες να συνεχίζουν να πέφτουν από τον ουρανό καθ’ όλη τη διάρκεια του 90λεπτου! Είδαμε, δηλαδή, μετά από καιρό το δημοφιλέστερο παιχνίδι του κόσμου, να είναι απολύτως προσαρμοσμένο στη φύση. Εκεί, δηλαδή απ’ όπου ξεκίνησε, εκεί που ανήκει!
Το είχαμε γράψει παλαιότερα από τη στήλη με άλλη αφορμή. Το ποδόσφαιρο με την απόλυτη εμπορευματοποίησή του το έχουν πάρει από τις αφετηρίες του και το έκλεισαν στις χλιδάτες αρένες! Αρχισαν να χτίζουν και οροφές στα γήπεδα για να μη βρέχονται παίκτες και φίλαθλοι, ενώ σε κάποια που βρίσκονται σε ψυχρές χώρες, υπάρχει και κλιματισμός!
Ακόμη και στα ηλεκτρονικά ποδοσφαιράκια πριν χρόνια είχες επιλογή για να παίξεις παιχνίδι με χιόνι, ενώ στη συνέχεια την κατήργησαν για να μη χαλάνε την… πολυτέλεια! Θα μου πείτε, καλά ρε φίλε, αυτό δεν είναι πρόοδος; Τι θέλεις δηλαδή, να ταλαιπωρούνται μέσα στα κρύα, στις βροχές και στα χιόνια οι αθλητές και ο κόσμος που παρακολουθεί;
Την απάντηση μπορούν να τη δώσουν όσοι (ποδοσφαιριστές και φίλαθλοι) έχουν βιώματα και παραστάσεις από ανάλογες εικόνες που συναντήσαμε χθες στο Ρεικιαβικ τόσο στα γήπεδα της Ελλάδας, όσο και της Ευρώπης. Όσοι έχουν αγωνιστεί ή παρακολουθήσει επικά παιχνίδια μέσα στη βροχή και στο χιόνι! Ρωτήστε τους αν τα θυμούνται με αποστροφή ή τα αναπολούν με νοσταλγία!
Προσωπικά την απάντηση την γνωρίζω διότι απλούστατα θυμάμαι τέτοια ματς. Οι νεότεροι που σπάνια συναντούν τέτοιες εικόνες μπορεί να μένουν με το στόμα ανοιχτό από την έκπληξη όταν τις βλέπουν και ν’ αναφωνούν: Μα είναι δυνατόν να γίνεται αγώνας κάτω από τέτοιες συνθήκες;
Κι όμως! Η δημοφιλία του ποδοσφαίρου απογειώθηκε γιατί πάντα ήταν εναρμονισμένο με την εξοχή! Εκεί άπλωσε κι αγαπήθηκε το άθλημα κι όχι σε κλειστούς πολυτελείς χώρους! Εκεί στο “έξω’ έτρεχαν με χαρά οι πιτσιρικάδες με μία μπάλα για να παίξουν κι όταν χιόνιζε το ευχαριστιόταν ακόμη περισσότερο!
Εκεί έχουν γίνει οι αγώνες που έγραψαν ιστορία, μέσα σε οποιαδήποτε καιρική συνθήκη κι αν επικρατούσε κι όχι σε “αποστειρωμένες γυάλες”. Γι’ αυτό άλλωστε εξακολουθεί το άθλημα να παίζεται σε γρασίδι! Αλλιώς θα το έκαναν σε… περσικά χαλιά! Ακόμη και οι χλοοτάπητες τελευταίας γενιάς, ακόμη και οι πλαστικοί, δεν θα μπορούσαν να είναι άλλο χρώμα εκτός από το πράσινο που θυμίζει το χορταράκι!
Γι’ αυτό, λοιπόν, όσοι γυρίσαμε το κανάλι χθες για να δούμε τον αγώνα της εθνικής μας ομάδας των Ελπίδων με την αντίστοιχη της Ισλανδίας στο ολόλευκο Ρεικιαβικ αισθανθήκαμε ένα “σκίρτημα” και το απολαύσαμε. Πιστεύω, ότι παρά τις δυσκολίες το απήλαυσαν και οι ποδοσφαιριστές ανεξαρτήτως αν δυσκολεύτηκαν.
Θα ‘χουν να το θυμούνται…
————————————–
«Παιδικά χρόνια χωρίς μπάλα δεν νοούνται»
Γεβκένι Γεφτουσένκο – Ρώσος ποιητής
