“Κουβαλά” την…αγριάδα των ρόλων που έχει υποδυθεί. Το βλέμμα του όμως και ο λόγος του εκπέμπουν μια ευγένεια και μια αμεσότητα που κερδίζουν τον συνομιλητή του από την πρώτη στιγμή.
Συναντήσαμε τον Γιάννη Στάνκογλου στον φιλόξενο χώρο του ξενοδοχείου “Κιέριον”, με αφορμή το Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου. Μιλήσαμε για το θέατρο, τους ερασιτέχνες, την Ελλάδα ως χώρα που “γέννησε” το θέατρο. Μιλήσαμε για τα νέα δεδομένα στο χώρο των τεχνών και τα social media αλλά και για αυτά που έρχονται ή εύχεται να έρθουν…
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ ΤΖΕΝΗ ΣΟΥΛΤΑΝΙΑ
-Κύριε Στάνκογλου, βρίσκεστε στην Καρδίτσα με αφορμή το Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου.
Πώς βλέπετε το Ερασιτεχνικό Θέατρο, την προσπάθεια των ερασιτεχνών;
Είναι κάτι το οποίο το αγαπάω πάρα πολύ. Έχω έρθει πολύ κοντά του επειδή η καταγωγή μου είναι από τον Εβρο, την Ορεστιάδα όπου επίσης γίνεται ένα αντίστοιχο φεστιβάλ κάθε καλοκαίρι.
Εμένα με συγκινεί αυτό το πράγμα. Οι άνθρωποι οι οποίοι ξέρεις έχουν τις δικές τους δουλειές και απλά αφιερώνουνε τόσες ώρες γιατί ξέρω τι σημαίνει να κάνεις πρόβες. Το αφιερώνουν για αυτόν τον λόγο. Εμένα με συγκινεί και χθες που έμεινα και είδα και την παράσταση εκτός από την βράβευση που μου κάνανε εδώ, εγώ κρατάω την παράσταση που είδα.
-Στις περιοδείες σας βγαίνετε στην Περιφέρεια, έρχεστε σε επαφή με το κοινό της Περιφέρειας. Υπάρχει ανταπόκριση για καλές θεατρικές παραγωγές;
Πριν από 30-40 χρόνια ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα. Αυτό που έκανε η Μελίνα Μερκούρη με τα Περιφερειακά Θέατρα, το να τα ενισχύσει και να κρατήσει έναν πυρήνα, μια φλόγα στην περιφέρεια, αυτό δεν υπάρχει.. Νομίζω ότι αυτό φθίνει. Ευτυχώς υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, όπως και εδώ, που γνώρισα, που κρατάνε λίγο αυτά που λέμε τα σύνορα.
Και αυτό είναι πολύ ωραίο να συμβαίνει, γιατί όπως το θέατρο και η μουσική και όλες οι τέχνες, είναι η μεγαλύτερη παιδεία για μένα.. Ωραίες και οι επιστήμες, αλλά το συναίσθημα έχει να κάνει πολύ περισσότερο με το πόσο καλύτεροι άνθρωποι γινόμαστε.
– Άρα κοιτάμε πιο πολύ τη δεξιότητα…Δεν δίνουμε όσο θα έπρεπε ενδιαφέρον σε αυτό που λέμε τέχνη;
Επειδή μιλάμε για την Ελλάδα που γέννησε το θέατρο, δεν υπάρχει τίποτα. Υπάρχει μια Επίδαυρος και ένα Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου όπου πάμε και το παρακολουθούμε εμείς. Κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να είναι πολύ πιο εξωστρεφές, να ταξιδεύει….Όταν είσαι η Ελλάδα που έχει γεννήσει το θέατρο και έχει αυτά τα κείμενα τα οποία, ναι, μπορούν όλοι να τα κάνουν μπορούν όμως η γλώσσα είναι η γλώσσα και έχει πολύ μεγάλη σημασία.
Όπως η Αγγλική ας πούμε. Στο Λονδίνο συγκεντρώνονται πλήθη ανθρώπων από όλο τον κόσμο για να δουν, είτε μιουζικαλ είτε θέατρο είτε οτιδήποτε. Θα έπρεπε να γίνει και μια πολιτιστική πρωτεύουσα με άλλον τρόπο, ας πούμε η Αθήνα ή τέλος πάντων η Ελλάδα για τους ανθρώπους έξω.
Νομίζω ότι κατά τη γνώμη μου το θέατρο στη χώρα μας είναι πολύ μπροστά, από πολλά θέατρα παγκοσμίως θέλω να πιστεύω. Έχουμε εξάλλου αξιόλογους σκηνοθέτες, αξιόλογους ηθοποιούς και συγγραφείς. Περιμένω κι άλλα από τους συγγραφείς γιατί αυτό έχει μεγάλη αξία. Υπάρχουν δουλειές οι οποίες θα μπορούσαν να σταθούν παγκοσμίως κάτι γνώμη μου.
-Εσείς έχετε καλύψει ένα μεγάλο ρεπερτόριο. Ποια είναι τα κριτήρια για να πείτε το “ναι” σε μια πρόταση;
Τα κριτήρια είναι οι συνεργάτες, το κείμενο. Αν είναι κάτι το οποίο και εμένα με ενδιαφέρει, τη συγκεκριμένη στιγμή να το επικοινωνήσω με τους θεατές. Αυτό, τόσο απλό. Δεν έχει κάτι παραπάνω. Δεν έχει να κάνει με ναρκισισμό δηλαδή.
-Η ποιότητα, αυτό που λέμε ποιότητα στο θέατρο, μπορεί να μεταφερθεί στην τηλεόραση;
Έχει συμβεί. Έχει συμβεί και στην Ελλάδα. Το “Νησί” και η “Δεκατη Εντολή”, ήταν δουλειές οι οποίες θα μπορούσαν κάλλιστα να έχουν πουληθεί και έξω, που είναι δουλειές που γίνανε χρόνια πριν. Τώρα βλέπεις ότι αλλάζουν τα δεδομένα με κάποιον τρόπο. Βλέπεις ότι είναι αλλιώς η τηλεόραση. Χρειάζεται παραγωγή, χρειάζεται χρήμα και χρειάζεται βασικά ιστορία, σενάριο. Υπάρχουν κάποια σενάρια τα οποία αν είναι να πάνε καλά θα πάνε καλά. Αλλά χρειάζεται λίγο περισσότερο νομίζω χρόνος, να δώσουμε λίγο περισσότερο χρόνο.
-Είπατε ότι έχουν αλλάξει τα δεδομένα και έχουμε και τα social media που παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο πια. Πώς το βλέπετε; Πολλοί ηθοποιοί χρησιμοποιούν τα social media, ειδικά νέοι ηθοποιοί, για να γίνουν πιο γνωστοί και να μεταπηδήσουν, να πάρουν κάποιους ρόλους στο θέατρο ή στην τηλεόραση. Πώς το βλέπετε αυτό;
Κοιτάξτε να δείτε. Ο ηθοποιός είναι ηθοποιός που εξασκεί την τέχνη του στο θέατρο. Όταν μάθει αυτή την τέχνη του θεάτρου μπορεί να την κάνει και στο σινεμά και στην τηλεόραση. Τα social media δεν μπορεί να σου δώσουν κάτι πέραν της αναγνωρισιμότητας, αλλά αυτό είναι κάτι το οποίο πολύ εύκολα περνάει. Η πορεία είναι αυτή που κρίνει τον καθέναν μας.
-Λέγεται ότι επιλέγονται και κάποιοι για κάποιους ρόλους αναλογικά με τους followers που έχουν στα social media. Συμβαίνει αυτό;
Καταλαβαίνω γιατί το λέτε. Αλλά και αυτοί θα κριθούν και θα δείξουν τις αντοχές τους στον χρόνο. Είναι πολύ δύσκολο.
-Είναι όμως ένα μέσο αυτό; Κυρίως για τους νέους.
Είναι, αλλά δεν είναι κάτι που θα τους βοηθήσει σε κάτι. Θα κάνουν ένα χρόνο, δύο, τρία, επιτυχία. Είναι πολύ σημαντικό να κρατήσεις μέσα στον χρόνο. Η επιτυχία αυτό σημαίνει. Να μπορείς μέσα στα χρόνια να ικανοποιήσεις αρχικά πρώτα τον εαυτό σου και τα συναισθήματά σου και την τέχνη σου και μετά να βλέπεις ότι και ο κόσμος αυτό το οποίο κάνεις, το παρακολουθεί.
-Σας είδαμε φέτος στο θεάτρο. Σας βλέπουμε στην τηλεόραση. Τι άλλο έρχεται;
Έχουμε ωραία πράγματα. Δεν είμαι έτοιμος να μιλήσω ακόμα για κάτι. Συζητάω για κάτι στο θέατρο, το οποίο θα είναι λίγο ακραίο σε σχέση με αυτά που έχω κάνει μέχρι τώρα.
Συζητάω για κάτι στην τηλεόραση που είναι πάλι κάτι διαφορετικό από ό,τι έχω κάνει μέχρι τώρα. Είμαι σε μια τέτοια διαδικασία.
-Υπάρχουν κάποιοι ρόλοι, κάποιο απωθυμένο;
Άμλετ μόνο θα ήθελα να κάνω, αλλά έχω μεγαλώσει. Αν φτάσω ποτέ 70-75-80, θα τον κάνω έτσι πώς το έκανε ο Ιαν Μακελέν στην Αγγλία με άλλο τρόπο, ας πούμε, διασκευασμένο.
-Και πώς θα θέλετε να σας θυμάται το κοινό σε κάποια χρόνια;
Σαν ένα καλό ηθοποιό και σαν έναν άνθρωπο ο οποίος δεν πρόδωσε τα πιστεύω του. Αυτό.
-Έχει σημασία και η στάση, έτσι;
Η στάση της ζωής. Πολύ μεγάλη για μένα.
