ΤΟΥ ΘΕΟΔΟΣΗ ΚΑΤΣΑΡΑ
Ιδιαίτερη μέρα η 16η Οκτωβρίου για την Καρδίτσα. Είναι τα γενέθλια της Αναγέννησης που κλείνει 122 χρόνια από την ίδρυσή της. Του συλλόγου που εκπροσωπεί την περιοχή και αποτελεί τη σύνδεση παλαιοτέρων με τους νεότερους αλλά και το προσδιοριστικό της καταγωγής του κάθε Καρδιτσιώτη όπου κι αν βρίσκεται στον πλανήτη γη.
Δίπλα από κάθε μικρό ή μεγάλο γεγονός που σημάδεψε την ιστορία τούτου του τόπου, βρίσκεται και το όνομα της ομάδας. Σε κάθε συνθήκη, σε ημέρες σκοτεινές και δύσκολες υπήρξε το “καταφύγιο” συντοπιτών “γλυκαίνοντας” την καθημερινότητά τους.
Δεν είναι οι νίκες και οι ήττες στους αγώνες που πρέπει να σταθεί κανείς. Δεν μιλάμε απλώς για ένα δρώμενο που θα το αξιολογήσουμε ψυχρά με αριθμούς και στατιστικά στοιχεία.
Μιλάμε για μια ανθρώπινη διεργασία. Δεν είναι κάτι άυλο η Αναγέννηση (όπως και κάθε συλλογική έκφραση), αλλά έχει “σάρκα και ψυχή”. Είναι ένα κομμάτι από τον εαυτό μας, είναι οι ανθρωποί μας, οι αναμνήσεις μας, οι προσωπικοί σταθμοί της ζωής μας, το αγνό παιδί που δεν μεγάλωσε ποτέ και το κουβαλάμε μέσα μας…
Ο καθένας μας έχει να διηγηθεί ιστορίες! Συνύπαρξη με αγαπημένα πρόσωπα, ταξίδια, φιλίες, χαρές, στεναχώριες, συγκινήσεις, όλα όσα συνθέτουν τη ζωή και την κάνουν πιο χρωματιστή.
Κάποιοι “ψευτοδιανοούμενοι” ή ανέραστοι με αφ’ υψηλού προσέγγιση λοιδωρούν το δέσιμο και τη σχέση με μία ομάδα ποδοσφαίρου. Νυχτωμένοι βαθιά είναι!
Δεν έχουν πάρει μυρωδιά όχι από ποδοσφαιρο, αλλά ούτε από τη ζωή! Τους παραπέμπω σε όσα είχε πει ένας εκ των σπουδαιότερων πραγματικών – κι όχι γιαλατζί – διανοούμενων και συγγραφέων της παγκοσμιότητας, ο Άλμπερ Καμύ:
«Όσα ξέρω, με τη μεγαλύτερη βεβαιότητα για την ηθική και τις υποχρεώσεις των ανθρώπων, το οφείλω στο ποδόσφαιρο”.
Επίσης σε όσα είχε πει ένας άλλος ένας σπουδαίος, ο Ουρουγουανός Εδουάρδο Γκαλεάνο, όταν του ζήτησαν να αναφερθεί στο έργο και στη ζωή του Καμύ:
«Χάρη στο ποδόσφαιρο έμαθε να κερδίζει χωρίς να θεοποιεί τον εαυτό του, αλλά και να χάνει χωρίς να αισθάνεται μηδενικό. Εξοικειώθηκε επίσης με τα μυστικά της ψυχής μες στους λαβύρινθους της οποίας έμαθε να διεισδύει αργότερα στο επισφαλές ταξίδι που του επεφύλασσε το λογοτεχνικό έργο του».
Για τον καθένα, λοιπόν, που ψάχνει λίγο παραπάνω να ερμηνεύσει τα όσα συμβαίνουν γύρω του, για εκείνον που έχει αλλεργία στα “θέσφατα” και είναι ανήσυχος, προσπαθώντας να βρει απαντήσεις, για όλους όσοι έχουν συνδεθεί με κάποια αφορμή και με μια ποδοσφαιρική ομάδα, ισχύουν όσα έγραψε κάποτε ένας δικός μας πραγματικός ποιητής, ο Μανόλης Αναγνωστάκης για τη δική του αγαπημένη ομάδα, τον Αγιαξ του Γιόχαν Κρόιφ του ‘70:
«Γιατί, φίλοι που ζήσαμε και γεράσαμε στα γήπεδα, ψάχνοντας όχι μόνο τη νίκη, όχι μόνο τους πανηγυρισμούς, όχι μόνο τη δύναμη, την τεχνική ή τον εντυπωσιασμό, αλλά πάντα το κάτι άλλο, την πνοή που μεταβάλλει ένα «ομαδικό παιχνίδι» σε έργο τέχνης, ανεπανάληπτο όπως όλα τα γνήσια έργα τέχνης – γιατί, φίλοι, το βρήκαμε κάποτε αυτό το όνειρο και τώρα μας καταδιώκει και θέλουμε να το ξαναζήσουμε και δε βολεί να το ξαναζήσουμε. Εραστές της μπάλας όλου του κόσμου, παραμερίστε. Περνά η Μεγάλη Κυρία των γηπέδων (αυτή η πραγματική Κυρία κι όχι οι ψιμυθιωμένες εταίρες των πολυεθνικών) περνά, ο μεγάλος Άγιαξ»!
Ο καθένας με τις προτιμήσεις και τις αγάπες του κι εμείς με τη δική μας!
Ο καθένας με την ομάδα του κι εμείς με την Αναγέννηση.
Τη μεγαλύτερη Σινιόρα του κόσμου που έκλεισε τα εκατόν είκοσι δύο και παραμένει μια ερωτεύσιμη καλονή…
