ΤΟΥ ΘΕΟΔΟΣΗ ΚΑΤΣΑΡΑ
H Αναγέννηση τον περασμένο Οκτώβριο έκλεισε τα 121 χρόνια αδιάκοπης παρουσίας και πορείας στο αθλητικό και κοινωνικό γίγνεσθαι της Ελλάδας.
Γιόρτασε τα γενέθλιά της σε μία χρονιά που ο πήχης ανέβηκε πιο ψηλά από ποτέ εδώ και δεκαετίες, που πρωταγωνίστησε διεκδικώντας αυτό που λείπει από τα “θέλω” των χιλιάδων φιλάθλων της, το άλμα στη μεγάλη κατηγορία του ποδοσφαίρου.
Το διαχρονικό όνειρο δεν έγινε πραγματικότητα και μάλιστα στη διαδικασία των play off όπου για πρώτη φορά στην ιστορία η ομάδα κατάφερε να διασφαλίσει τη συμμετοχή της, ήλθε και η απογοήτευση από τις μέτριες εμφανίσεις και τα άσχημα αποτελέσματα. Απογοήτευση που σε κάποιες περιπτώσεις οδήγησε και στην αποδόμηση της όλης προσπάθειας.
Αυτά τα συναισθήματα προκλήθηκαν κυρίως από το γεγονός ότι οι προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν κατά τη διάρκεια της σεζόν ήταν υψηλές χάρη στην παρουσία της Αναγέννησης στο πρωτάθλημα όπου φαινόταν ότι δεν είχε να ζηλέψει σε τίποτα από τους άλλους δύο διεκδικητές, τον Ηρακλή (που πήρε τελικά την άνοδο) και τη Νίκη Βόλου.
Το κάτι περισσότερο που χρειαζόταν στην έξτρα διαδικασία του πρωταθλήματος, όμως, δεν ήλθε και μοιραία το όνειρο κι αυτή τη φορά έμεινε… όνειρο, όπως το 1993 που ζήσαμε ξανά μία πρωταγωνιστική πορεία με επιδίωξη ν’ ανοίξει – επιτέλους – η πόρτα της Α’ Εθνικής…
ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ
Αναλύοντας τη χρονιά με τη χρονική απόσταση που επιτρέπει μια ψύχραιμη προσέγγιση δίχως τα έντονα συναισθήματα που κυριαρχούσαν όταν η “μπάλα έκαιγε”, ασφαλώς και δεν μπορούμε να μιλήσουμε για αποτυχημένη σεζόν.
Πως θα μπορούσε άλλωστε να συμβεί κάτι τέτοιο, όταν η Αναγέννηση διέγραψε την καλύτερη πορεία όλων των εποχών στις συμμετοχές της στην επαγγελματική Β’ Εθνική Κατηγορία;
Μάλιστα αυτή η πορεία δεν ήλθε ως φωτοβολίδα, αλλά εντάσσεται μέσα σε μία εξαετία όπου ο σύλλογος με τις χειρότερες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες κι έχοντας ν’ αντιμετωπίσει σωρεία προβληματικών και αποτρεπτικών καταστάσεων (πανδημία, πλημμύρες, οικονομικός καταποντισμός, μετανάστευση κλπ), κατάφερε να διατηρηθεί σε μία πρωταγωνιστική τροχιά από το τοπικό όπου τον ανέλαβε ο Δημήτρης Παπαδημητρίου και να ξεπεράσει άμεσα ακόμη και τον προπέρσινο υποβιβασμό στη Γ’ Εθνική.
Ένα διάστημα στο οποίο άλλες μεγάλες αθλητικές εκφράσεις του επαρχιακού ποδοσφαίρου και της γειτονιάς μας (Βόλος, Τρίκαλα κλπ) έχουν εξαφανιστεί από τον χάρτη και βρίσκονται σε διαρκή κρίση.
ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ
Η σεζόν, λοιπόν, αυτή όπως και γενικότερα το αποτύπωμα που άφησε η Αναγέννηση τα τελευταία χρόνια σε θέση πρωταγωνίστριας, μπορεί ν’ αποτελέσουν την παρακαταθήκη για την επόμενη ημέρα.
Με μία βασική προϋπόθεση: Να στηριχθεί η διοίκηση Παπαδημητρίου που τράβηξε όλο το “κουπί” αυτά τα χρόνια επί της πράξεως κι όχι επί του… πληκτρολογίου και της κουβέντας.
Να δημιουργηθούν οι συνθήκες εκείνες που θα θωρακίσουν ακόμη περισσότερο το σύλλογο όχι μόνο αγωνιστικά αλλά και εξωαγωνιστικά.
Σοβαρές υποδομές, βελτίωση του Δημοτικού Σταδίου που εξακολουθεί να εδώ και είκοσι χρόνια να ταλαιπωρείται από το καρκίνωμα της κλειστής ανατολικής εξέδρας, συμμετοχή στη διοίκηση και στις δραστηριότητες του συλλόγου.
Κυρίως θετική ενέργεια και αναγνώριση προσπαθειών που λαμβάνουν χώρα σε καιρούς μάλιστα πολύ δύσκολους και δυστοπικούς.
Τίποτα δεν είναι αυτονόητο κι εμείς σ’ αυτό τον τόπο έχουμε πολλές παραστάσεις για μπορούμε να εκτιμήσουμε και να αξιολογήσουμε σωστά τα όσα συμβαίνουν.
Έχουμε βιώσει κρίσεις επί κρίσεων με την μεγαλύτερη ομάδα της περιοχής, αλλά ταυτόχρονα αυτή αποτελεί και το καταφύγιο της δύσκολης καθημερινότητας των συμπολιτών και την αφορμή να συνυπάροχυμε όλοι στο μεγαλύτερο αθλητικό στέκι.
Όσοι παραμείναμε να κρατάμε “θερμοπύλες” στην πόλη κι όσοι ξενιτεύτηκαν αλλά η καρδιά τους είναι εδώ…
