Γι’ αυτή τη ρημάδα ώρα, εμείς που είμαστε μακριά σιωπούμε με σεβασμό και δέος μπροστά στην απώλεια.
Μπορούν να μιλήσουν κυρίως οι άνθρωποι που είναι κοντά στον οργανισμό του ΠΑΟΚ. Δίνουμε τον λόγο, λοιπόν, από τη στήλη στον συνάδελφο και ρεπόρτερ του ΠΑΟΚ Μάνο Νεβροζίδη προσυπογράφοντας το σπαραχτικό του κείμενο στο sport24:
•••••
«Έγιναν πρώτο θέμα χωρίς να το ζητήσουν ποτέ. Το μόνο που ήθελαν ήταν να είναι για λίγο με την άλλη οικογένεια στην κερκίδα. Και τι έμεινε τελικά; Θα σου πω…
Το κασκόλ να μην ξεχάσω, μια αλλαξιά στο σακίδιο, μπόλικη αδρεναλίνη και φύγαμε!
Ταξίδι για το πάθος, ταξίδι για την ακατανίκητη επιθυμία να είσαι κοντά στην ομάδα σου σε ολόκληρη τη Γη αν είναι δυνατόν και με κάθε μέσο κιόλας και με τα πόδια φίλε μου αν χρειαστεί.
Είναι και εκείνη η φωνή της μητέρας ή του πατέρα στο κλείσιμο της πόρτας -που ρε γαμώτο μου μπορεί να είναι η τελευταία φορά που θα την ακούσεις- να σου λέει:
“Να προσέχεις εκεί στα γήπεδα που τρέχεις”.
Δόλια μάνα πού να ξέρες τι σε περιμένει…
Η μπαμπεσιά του θανάτου, όμως, δεν κοιτάζει ηλικίες, στιγμές, παρόν, μέλλον, γήπεδο και αγάπη. Τίποτα!
Ένα καταραμένο “τσακ” είναι. Τόσο μικρό και τόσο τεράστια αρκετό για να τελειώσει ζωές, άλλες να τις διαλύσει, να κλείσει σπίτια και να προκαλέσει ορυμαγδό.
Και στο τέλος τι μένει; Θα σου πω. Η ανάμνηση και μια μανούλα να μετράει αντίστροφα για να πάει να βρει το παιδί της.
Έτσι και οι επτά.
Τι έκαναν; Μπήκαν σε ένα αυτοκίνητο για να πάνε να δουν την ομάδα τους. Ρομαντικά πράγματα.
Μια εκδρομή ήταν βουτηγμένη μέσα στην αγάπη και στην λατρεία, μετατράπηκε σε συντρίμμια, βουτήχτηκε στο αίμα και άφησε μια κοινωνία να παρακολουθεί βουβή τις εξελίξεις.
Πού να φανταστούν οι άτυχοι ότι μερικές ώρες μετά το “ξεκινάμε” οι ομοϊδεάτες τους πίσω στην πατρίδα θα τους άναβαν φαναράκια και θα άφηναν λουλούδια στα τουρνικέ της Τούμπας; Ότι ο προπονητής που λάτρεψαν θα μιλούσε συντετριμμένος για εκείνους και πως όλο το οπαδικό κίνημα σε Ελλάδα και Ευρώπη θα ενωνόταν για χατίρι τους; Άλλα είχαν στο μυαλό τους τα παιδιά.
Να είναι εκείνοι οι άγνωστοι που γίνονται ένα στην κερκίδα με άλλους άγνωστους και όλοι μαζί για 90 λεπτά είναι οικογένεια.
Οι συμμαχητές που ωθούν την ομάδα στη δόξα, αυτοί που στη νίκη θα επιστρέψουν πετώντας στο σπίτι και ξεκούραστοι, εκείνοι που στην ήττα καταρρακωμένοι την επόμενη ημέρα θα οργανώσουν το επόμενο ταξίδι για την ΠΑΟΚάρα. Αυτό ήθελαν.
Και τι έκανες εσύ Χάρε;
Τους έκανες πρώτο θέμα με τον απερίγραπτο τρόπο σου. Δεν στο ζήτησαν. Αλλά έτσι είσαι εσύ, ψάχνεις τη στιγμή σου. Άδικο άκαρδε, άδικο…
Και ένα υστερόγραφο
Την απορία μου για το πώς διεξάγονται ματς μετά από τέτοια περιστατικά την έλυσα όταν πέθανε ο Μπάλντοκ και οι ανεκδιήγητοι έβαλαν τους διεθνείς να παίξουν το ματς με την Αγγλία.
Ο ΠΑΟΚ πολύ καλά έκανε και ζήτησε αναβολή και ας γνώριζε πως απευθύνεται σε ντουβάρια. Το προϊόν λέει στη φάση που βρίσκεται μένει ανεπηρέαστο λόγω της κρισιμότητας των αγώνων.
Δεν υπάρχει κάτι πιο ιερό από την ανθρώπινη ζωή και το συναίσθημα των ανθρώπων που βιώνουν την απώλεια.
Ρωτήστε κύριοι υπεύθυνοι του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου και εκείνους που θα υποδεχθούν τα νεαρά σώματα των παιδιών, των αδερφών, των συντρόφων τους για να τα θάψουν…»
