Η οριακή οικονομική λειτουργία για τη συντριπτικήπλειοψηφία των αγροτικώνεκμεταλλεύσεων στην Ελλάδα δεν αφήνει περιθώριαγια αξιόλογες επενδύσεις,κάτι που επιδρά αρνητικάχρόνο με το χρόνο και στηνανταγωνιστικότητα των μονάδων.
Πιο συγκεκριμένα, η μόνιμη υστέρηση επενδύσεωνκαι η συνεχής αύξηση τουκόστους παραγωγής, καθιστούν μη ανταγωνιστική τηλειτουργία των αγροτικώνεπιχειρήσεων και κάνουνόλο και πιο δύσκολη τη ζωήτων αγροτών. Η λέξη «φτώχεια» είναι λίγη για να αποτυπώσει την οικονομικήθέση της μεγάλης πλειοψηφίας των ανθρώπων τηςυπαίθρου στη χώρα, ενώ τοκαζάνι της οργής σιγοβράζει και έκρηξη πλησιάζει.
Όπως αναφέρεται σε μίααπό τις τελευταίες μελέτεςτης διαΝΕΟσις, ο αγροτικόςτομέας στην Ελλάδα συμπίεσε σημαντικά τις επενδυτικές του δαπάνες κατάτη διάρκεια της οικονομικήςκρίσης, καταφέρνονταςμόλις τα τελευταία χρόνια,δηλαδή μετά την πανδημία,να επιτύχει επενδυτικήένταση ανάλογη με τονμέσο όρο χωρών της ΕΕ.
Επιπλέον, ο έντονος κατακερματισμός σε μικρέςαγροτικές εκμεταλλεύσειςσυνεπάγεται αναποτελεσματική επενδυτική συμπεριφορά και χαμηλότερομέσο βαθμό χρησιμοποίησης του νεο-αποκτώμενουκεφαλαιακού εξοπλισμού.
Ο περιορισμός του ρυθμού απόκτησης νέου φυσικού κεφαλαίου, και μάλιστασε μια περίοδο ραγδαίων τεχνολογικών εξελίξεων, είχεσαν αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας σημαντικήςυστέρησης στην ανάπτυξητων απαραίτητων νέων υποδομών και την υιοθέτησητων νέων τεχνολογιών απότον εγχώριο παραγωγικότομέα, συμπεριλαμβανομένου και του αγροτικούτομέα.
Να αναφερθεί εδώ ότι ηυστέρηση στον τομέα τωνεπενδύσεων είναι άρρηκτασυνδεδεμένη με τις χαμηλές οικονομικές αποδόσειςπου καταγράφουν εδώ καικάποια χρόνια οι αγροτικέςεπιχειρήσεις στη χώρα, επομένως η κύρια αιτία εντοπίζεται στην απουσίαεπαρκούς χρηματοδοτικήςβάσης για την υποστήριξήτους.
Ωστόσο η μελέτη της διαΝΕΟσις εντοπίζει την αδυναμία του ελληνικούαγροτικού τομέα να επενδύσει μαζικά σε νέο και σύγχρονο κεφαλαιουχικόεξοπλισμό και να ενσωματώσει έτσι τις τεχνολογικέςεξελίξεις, στα γνωστά θέματα του πολύ μικρού μεγέθους των ελληνικών αγροτικών εκμεταλλεύσεων και της μεγάλης ηλικίας της πλειονότητας των Ελλήνων αγροτών.
Σε κάθε περίπτωση, ηαντιμετώπιση αυτών των γενεσιουργών αιτιών καθίσταται ακόμα πιο επιτακτική.
Παράλληλα, οι μελετητές της διαΝΕΟσις εκτιμούν ότι, είναι εφικτός ένας μετριασμός της αναποτελεσματικότητας των επενδύσεων του αγροτικού τομέα, εφόσον αυτός οργανωθεί περισσότερο γύρω απόσυλλογικούς φορείς
