«Όταν γεμίζουμε την κοίτη ενός ρέματος με συρματοκιβώτια πρακτικά κληροδοτούμε ένα πρόβλημα στις επόμενες γενιές. Τα συρματοκιβώτια, αν διατηρηθούν στη θέση τους και δεν παρασυρθούν από μια μελλοντική πλημμύρα, θα διαβρωθούν και θα πάψουν να έχουν λειτουργική αξία το πολύ σε 40-50 χρόνια, ενώ το ρέμα προφανώς και θα συνεχίσει να υπάρχει. Πρακτικά κληροδοτούμε στις επόμενες γενιές μια σειρά προβλημάτων που θα έχουν να κάνουν με την απομάκρυνση των κατασκευών μας και τον σχεδιασμό νέων έργων.»
Τα παραπάνω μεταξύ άλλων ανέφερε ο Καθηγητής του ΕΜΠ Κωνσταντίνος Λουπασάκης σε συνέντευξή του σε κεντρικά ΜΜΕ και ομολογούμε ότι μας προβλημάτισε σε σχέση και με τα έργα αντιπλημμυρικής προστασίας που εκτελούνται και στην περιοχή μας, όπου βλέποντας να τοποθετούνται συρματοκιβώτια -ή «ζαρζανέτια» όπως συνηθίζουμε να τα λέμε- είχαμε την αίσθηση ότι δίνεται μια οριστική λύση, αλλά μάλλον κάτι τέτοιο δεν ισχύει και καλό είναι να μην επαναπαυόμαστε και να αντιληφθούμε όπως επισημαίνει σε άλλο σημείο της συνέντευξής του ο καθηγητή του ΕΜΠ πως οι κοίτες των ποταμών και των ρεμάτων υπήρχαν, υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν και μετά και ότι τα έργα, τα οποία εμείς κατασκευάζουμε, εκτός του ότι μπορεί να είναι ανεπαρκή, δεν μπορούν να έχουν την ίδια αντοχή στον χρόνο με τους μηχανισμούς της φύσης.
Κ.Κ.
