Πάσχα στην Καρδίτσα. Μια εμπειρία γεμάτη παράδοση, συναίσθημα, συμβολισμούς και χρώμα. Εικόνες μοναδικές από τα καταπράσινα στάχυα που χορεύουν στο φύσημα του αγέρα, πανδαισία εικόνων που εναλλάσσονται από τα χωριά του κάμπου με τις ασβεστωμένες αυλές την ευωδία με τις άγριες τριανταφυλλιές, τους μενεξέδες στον κήπο και τις γλάστρες, μυρωδιά βασιλικού κι αγιοκλήματος.
Ησυχάζει ο νους στην απεραντοσύνη του κάμπου και γαληνεύει, μέχρι να συναντήσει η ματιά τα ορεινά τοπία των Αγράφων, με τις χιονοσκεπείς ακόμη βουνοκορφές και τα πολύβουα ρυάκια και τους χείμαρρους που καταλήγουν στη λίμνη Πλαστήρα και τους παραποτάμους του Πηνειού, ελπίδα και παρακαταθήκη ότι το φετινό καλοκαίρι δεν θα είναι το ίδιο μαρτυρικό όπως τα προηγούμενα που πυρπόλησαν τον κάμπο και έσβησαν τις ελπίδες των ξωμάχων για καλή σοδειά με τη λειψυδρία.
Κατάνυξη στην περιφορά των Επιταφίων στο «Ω γλυκύ μου έαρ», που ακούγεται από στην τρεμάμενη φωνή του σεβάσμιου υπερήλικα ιερέα σε κάποια ορεινή γωνιά της Αργιθέας λησμονημένη όλο το χρόνο, που ανασταίνεται για λίγες μέρες με την υποδοχή των επισκεπτών και ετεροδημοτών για να σβήσει και πάλι στη λήθη τον υπόλοιπο καιρό, πλην ίσως του θέρους.
Και έρχεται το βράδυ της Ανάστασης για να απογειώσει τους συμβολισμούς, να αδελφώσει και να προτρέψει όλους ντόπιους και επισκέπτες να «βουτήξουν» στα άχραντα της παράδοσης της φυλής, έθνος νεκραναστάσιμο, ελληνορθόδοξο που παλεύει με τους αιώνες με τους εξωτερικούς εχθρούς αλλά και τους εσωτερικούς του δαίμονες. Μήνυμα οικουμενικό, διαχρονικό και τόσο επίκαιρο: «Χριστός Ανέστη».
Μήνυμα ειρήνης και ελπίδας ενάντια σε καιρούς άγριους, κόντρα σε παραλογισμούς και αναλγησίες, στην ύβρη πολέμαρχων και πλανηταρχών που απειλούν να αφανίσουν πολιτισμούς πέντε χιλιάδων ετών εν μια νυχτί. Μήνυμα οικουμενικό και πανανθρώπινο. Από την Ανάσταση του Θεανθρώπου περάσαμε στις «αγάπες» των πρώτων χριστιανικών χρόνων όπου όλοι μαζί πλούσιοι και φτωχοί, μαύροι και λευκοί ή κίτρινοι στις χριστιανικές κοινότητες μοιράζονταν το ίδιο τραπέζι. Πόσο διαφορετικός ο πλανήτης στις μέρες μας με τους λίγους να καρπώνονται τον ιδρώτα των πολλών και να μετρούν τη σκιά τους και το μπόϊ τους όχι με τις αρχές και τις αξίες τους αλλά με τον καταναλωτισμό . Εποχές φαύλες με ηγέτες να εκτοξεύουν με κυνισμό απειλές εις βάρος λαών, εθνών και όλης της υφηλίου, λησμονώντας τη φθαρτότητα της ανθρώπινης ύπαρξης.
Στην Καρδίτσα όμως των ανθρώπων του μόχθου και της αγάπης για τη γη, βρίσκει
ο επισκέπτης , έστω για λίγα εικοσιτετράωρα, την αυθεντικότητα των ανθρώπινων σχέσεων, την ευθύτητα των λόγων της καραγκούνικης παράδοσης, αντί της υποκρισίας . Οι άνθρωποι εδώ συνυπάρχουν σε αρμονία με τη φύση, αντλούν τον πλούτο τους από τη γη και τα ποτάμια της και κατανοούν όπως οι πρόγονοί μας εδώ και χιλιάδες χρόνια ότι η φύση μια φορά το χρόνο γιορτάζει , την άνοιξη, όταν
ο σπόρος πεθαίνει κατά τη βιβλική ρήση μέσα στη γη για να καρπίσει ξανά.
Την Κυριακή του Πάσχα, η Καρδίτσα μετατρέπεται σε ένα μεγάλο υπαίθριο γλέντι στις γειτονιές και στις αυλές, με αρνιά και κοκορέτσια στη σούβλα, χορούς και τραγούδια, σε ατμόσφαιρα χαράς και συντροφικότητας, ότι πιο κοντινό στις πρώτες χριστιανικές αγάπες. Στα ορεινά χωριά, στους λόγγους και τις πέτρινες πλατείες, ήχοι με τους οποίους η φύση έχει συμφιλιωθεί εδώ και αιώνες, ήχοι βουκολικοί με το κλαρίνο να συναγωνίζεται το κελάηδημα του αηδονιού σε ένα κρεσέντο μοναδικό.
Το νόημα αυτής της γιορτής της Λαμπρής όπως την θέλει η παράδοσή μας, αποθεώνεται στον τόπο μας λαμβάνοντας την πραγματική του διάσταση.
Διάλλειμα χαράς και ξεγνοιασιάς λίγο πριν την επιστροφή στον πραγματικό κόσμο της ακρίβειας, του «πληθωρισμού του Ορμούζ», του φόβου για επιβολή δελτίου στα καύσιμα ή την ενέργεια, των δυσκολιών της καθημερινότητας, των αβεβαιοτήτων και των διαρκών απειλών για τον πλανήτη.
Πάσχα στην Καρδίτσα με ευχές σε όλους για υγεία και αγάπη. Χριστός Ανέστη!
