Όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς κόπτονται τα τελευταία χρόνια για την ανάγκη διατήρησης της βαμβακοκαλλιέργειας στην Ελλάδα και δη στη Θεσσαλία, όπου παράγεται το ποιοτικότερο βαμβάκι, αλλά η αλήθεια είναι ότι ελάχιστα έχουν γίνει για να παραμείνει ο «λευκός χρυσός» η κινητήρια δύναμη της τοπικής οικονομίας, όπως συνέβαινε τις προηγούμενες δεκαετίες.
Ξεκινώντας από την πρόσφατη διακρατική συμφωνία της Ε.Ε. με την Ινδία, ουδείς από τους Έλληνες ή Ευρωπαίους αξιωματούχους ενδιαφέρθηκε να συμπεριληφθεί στις εμπορικές συναλλαγές και η εξαγωγή ευρωπαϊκού εκκοκκισμένου βαμβακιού (που κατά 80% είναι ελληνικό) στα κλωστήρια της Ινδίας που εισάγουν μόνο από τις ΗΠΑ ετησίως πάνω από 1 εκατομμύριο τόνους εκκοκκισμένου βάμβακος.
Παρά το γεγονός ότι η φετινή χρονιά δείχνει να ξεκινά με καλές προοπτικές για το βαμβάκι στη Θεσσαλία με επάρκεια νερού σε σχέση με πέρυσι εντούτοις όμως η καλλιέργεια εμφανίζεται μειωμένη κατά 20% σε σχέση με τις εκτάσεις που καλλιεργήθηκαν πέρυσι.
Οι εκτάσεις αυτές που καταλάμβανε το βαμβάκι αντικαταστάθηκαν με σιτηρά η καλαμπόκι, λόγω των χαμηλών τιμών την τελευταία τριετία, της λειψυδρίας και του αυξημένου κόστους παραγωγής.
Όμως από τη συνεχή μείωση της καλλιέργειας η χώρα χάνει ετησίως 30 με 40 εκατομμύρια ευρώ σε σχέση με τον εθνικό φάκελο για τη συνδεδεμένη ενίσχυση και αυτό οφείλει να αλλάξει στην επόμενη διαπραγμάτευση προς όφελος των παραγωγών και της καλλιέργειας. Προχθές πληρώθηκε η συνδεδεμένη για 2 εκατομμύρια στρέμματα που είχαν δηλωθεί με ένα συνολικό ποσό της τάξης των 122 εκατομμύρια ευρώ, καθώς υπάρχουν εκτάσεις (δημόσιες γαίες και κτήματα με «θολό» ΑΤΑΚ) προς έλεγχο που θα πληρωθούν τον Ιούνιο.
Το ποσό όμως θα φτάσει στα 148 εκατομμύρια ευρώ συνολικά ήτοι 2 εκατομμύρια στρέμματα επί 74 ευρώ το στρέμμα που καθορίστηκε η συνδεδεμένη (ειδική) ενίσχυση βάμβακος, αντί των 178 που είναι ο συνολικός ετήσιος δεσμευμένος εθνικός φάκελος.
Δηλαδή αντί να κάνουμε όπως οι Ισπανοί, που όσο πέφτει στρεμματικά η καλλιέργεια τόσο μοιράζεται μεγαλύτερο ποσό στους καλλιεργητές (στην Ισπανία η συνδεδεμένη φτάνει τα 125 ευρώ το στρέμμα) εντούτοις τα ποσά παραμένουν καθηλωμένα για τους Έλληνες βαμβακοπαραγωγούς, ενώ ετησίως χάνονται και 30 με 40 εκατομμύρια ευρώ που επιστρέφονται στις Βρυξέλλες λόγω της μείωσης της καλλιέργειας.
Μια ρεαλιστική διαπραγμάτευση θα μπορούσε να επιτύχει ένα ποσό ειδικής ενίσχυσης της τάξης των 90 ως 95 ευρώ το στρέμμα που θα μπορούσε να αντισταθμίσει την αύξηση του κόστους παραγωγής, λόγω του πληθωρισμού και να δώσει νέα κίνητρα για τη συνέχιση της καλλιέργειας ειδικά στη Θεσσαλία που παράγει το πιο ποιοτικό βαμβάκι στη χώρα.
Το θέμα οφείλει να υιοθετήσει η νέα ηγεσία του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης για να παραμείνει η καλλιέργεια στη χώρα, διαφορετικά θα χαθεί, όπως χάθηκαν και άλλα βιομηχανικά φυτά λόγω ατυχών χειρισμών στις διαπραγματεύσεις στο παρελθόν όπως τα τεύτλα και τα καπνά…
Ν.Α.
