Τέλος φθινοπώρου αναμένονται οι αποφάσεις για την υπόθεση της μερικής μεταφοράς υδάτων από τον Αχελώο προς τη Θεσσαλία. Σύμφωνα με πληροφορίες μία από τις πιο μακροχρόνιες δικαστικές και περιβαλλοντικές υποθέσεις στην Ελλάδα, εκδικάστηκε αρχές Ιουνίου από το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ).
Το ανώτατο δικαστήριο εξετάστηκαν την Τετάρτη 3 Ιουνίου οι νέες αιτήσεις ακύρωσης κατά των αναθεωρημένων Σχεδίων Διαχείρισης Λεκανών Απορροής Θεσσαλίας και Δυτικής Ελλάδας, τα οποία επιτρέπουν εκ νέου τη δυνατότητα μεταφοράς νερού στον θεσσαλικό κάμπο.
Από τη μία πλευρά, η Περιφέρεια Θεσσαλίας, η Περιφερειακή Ένωση Δήμων Θεσσαλίας, δήμοι της περιοχής, καθώς και αγροτικοί, παραγωγικοί και επαγγελματικοί φορείς τάσσονται υπέρ της περιορισμένης μεταφοράς υδάτων από τον Αχελώο. Υποστηρίζουν ότι η ενίσχυση του υδατικού ισοζυγίου της Θεσσαλίας αποτελεί πλέον αναγκαία συνθήκη για την επιβίωση της αγροτικής παραγωγής, καθώς η περιοχή αντιμετωπίζει διαχρονικό και ολοένα εντεινόμενο υδατικό έλλειμμα.
Όπως επισημαίνουν, η συνεχής υποχώρηση του υδροφόρου ορίζοντα, η εκτεταμένη υπεράντληση υπόγειων υδάτων και ο αυξανόμενος κίνδυνος ερημοποίησης μεγάλων καλλιεργήσιμων εκτάσεων συνθέτουν μια πραγματικότητα που επιδεινώνεται περαιτέρω από τις επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης.
Στον αντίποδα, η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας και φορείς της Αιτωλοακαρνανίας, οι οποίοι έχουν προσφύγει κατά του έργου, εκφράζουν την έντονη αντίθεσή τους στη μεταφορά υδάτων.
Υπενθυμίζεται πως το ζήτημα επανήλθε στη δημόσια ατζέντα μετά την απόφαση της κυβέρνησης να επανεκκινήσει το πολύπαθο έργο της μερικής μεταφοράς υδάτων προς τη Θεσσαλία, όπως ανακοίνωσε πρόσφατα ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης. Κατά την τοποθέτησή του χαρακτήρισε το έργο «κεντρική δέσμευση», τονίζοντας ότι δεν είναι δυνατόν να παραμένουν αναξιοποίητες κρίσιμες υποδομές για τις οποίες έχουν δαπανηθεί σημαντικοί δημόσιοι πόροι εδώ και δεκαετίες.
Παράλληλα, ο πρωθυπουργός ανέθεσε εκ νέου τον συντονισμό του εγχειρήματος στον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Κωστή Χατζηδάκη, σε μια κίνηση με ιδιαίτερο πολιτικό συμβολισμό, καθώς η υπόθεση του Αχελώου παραμένει εγκλωβισμένη επί χρόνια σε έναν κύκλο δικαστικών εμπλοκών και θεσμικών εκκρεμοτήτων. Η τελική έκβαση εξακολουθεί να εξαρτάται από το Συμβούλιο της Επικρατείας, το οποίο έχει ακυρώσει στο παρελθόν πέντε φορές διαφορετικές εκδοχές του έργου, επικαλούμενο κυρίως περιβαλλοντικές παραμέτρους και ζητήματα συμβατότητας με το ευρωπαϊκό δίκαιο.
Το διακύβευμα δεν είναι αμελητέο. Για τα έργα του Αχελώου έχουν δαπανηθεί μέχρι σήμερα περισσότερα από 650 εκατ. ευρώ, ποσό που κινδυνεύει να απαξιωθεί οριστικά εάν το σχέδιο εγκαταλειφθεί. Από αυτά, περίπου 352 εκατ. ευρώ αφορούν το φράγμα της Συκιάς, το οποίο παραμένει ημιτελές, ενώ άλλα 300 εκατ. ευρώ έχουν επενδυθεί στο φράγμα της Μεσοχώρας, το οποίο έχει ολοκληρωθεί κατασκευαστικά αλλά δεν έχει τεθεί σε κανονική λειτουργία.
Την ίδια ώρα, η συζήτηση αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα λόγω της επιδεινούμενης κατάστασης των υδατικών πόρων στη Θεσσαλία. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Περιφέρειας, το ετήσιο υδατικό έλλειμμα της περιοχής προσεγγίζει τα 350 εκατ. κυβικά μέτρα, με τις συνέπειες να αποτυπώνονται ήδη στον πρωτογενή τομέα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η καλλιέργεια βαμβακιού, η οποία έχει συρρικνωθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια, καθώς από περίπου 1,5 εκατ. στρέμματα στο παρελθόν σήμερα περιορίζεται σε περίπου 600.000 στρέμματα. Η εξέλιξη αυτή, σύμφωνα με τοπικούς φορείς, μεταφράζεται σε απώλεια αγροτικού εισοδήματος που προσεγγίζει το 25%.
