Όταν η Αναγέννηση κέρδιζε 3-0 την Καβάλα στην προτελευταία αγωνιστική της κανονικής περιόδου και για πρώτη φορά ύστερα από 32 ολόκληρα χρόνια ανέβαινε στην κορυφή της βαθμολογίας σε πρωτάθλημα Β’ Εθνικής, ήταν επόμενο οι προσδοκίες να εκτοξευτούν
Το όνειρο έμοιαζε να πλησιάζει πιο πολύ από ποτέ, οι προϋποθέσεις υπήρχαν, καθώς οι συνδιεκδικητές δεν φαινόταν καθ’ όλη τη διάρκεια του πρωταθλήματος να υπερτερούν σημαντικά σε κάποιο τομέα και το γεγονός ότι για πρώτη φορά στην ιστορία η ομάδα θα συμμετείχε σε διαδικασία play off ανόδου, ήταν επόμενο να καλλιεργηθεί η πίστη ότι μπορεί να πραγματοποιηθεί ο διαχρονικός στόχος.
Ακόμη και μετά την ψυχρολουσία της ήττας από τον Νέστο στην τελευταία αγωνιστική, ο κόσμος δεν πτοήθηκε και πως θα μπορούσε να συμβεί αυτό όταν η Αναγέννηση για πρώτη φορά ως επαγγελματικό σωματείο (το 1993 έγινε για πρώτη φορά ΠΑΕ όταν ανέβαινε στη Β’ Εθνική μετά από δεκαετή απουσία και υποβιβασμό ακόμη και στη Δ’ Εθνική), έφθανε τόσο κοντά στο να χτυπήσει την πόρτα της Α’ Εθνικής.
Στον αγώνα με τη Νίκη Βόλου στην πρεμιέρα των play off το πάθος στην εξέδρα ξεχείλιζε, ήλθαν άνθρωποι στο γήπεδο που είχαμε χρόνια να τους δούμε και το Δημοτικό Στάδιο βίωσε παλιές καλές ημέρες!
Δυστυχώς το αποτέλεσμα δεν ήταν το προσδοκώμενο και πολύ περισσότερο η εμφάνιση που υπήρξε αποκαρδιωτική. Το βάρος του μεγάλου στόχου; Το ντεφορμάρισμα που ήλθε στη χειρότερη στιγμή; Τα λάθη στη διάρθρωση της ενδεκάδας; Η κακή μέρα της πλειοψηφίας των ποδοσφαιριστών; Το γκολ που δεν μπήκε στην αδιανόητη ευκαιρία του Βλαχομήτρου στα πρώτα 5 δευτερόλεπτα που θα άλλαζε τα πάντα;
Μπορεί κάποιο από τα παραπάνω, μπορεί και όλα μαζί, μπορεί και το “απρόβλεπτο” που συμβαίνει στο ποδόσφαιρο και μας πηγαίνει από το “πάνω” στο “κάτω” ή αντίστροφα!
Όπως και να χει η Αναγέννηση δεν ξεκίνησε καλά και τα χειρότερα ήλθαν στην Τρίπολη όπου ηττήθηκε από τα αδιάφορα (βαθμολογικά) πιτσιρίκια του Αστέρα Β με την υπόθεση προσέγγισης της πρώτης θέσης να γίνεται “όνειρο απατηλό” ή αν θέλετε ένα “θαύμα” που δυστυχώς δεν μπορεί να συντελεστεί κατά… παραγγελία!
Η “ακτινογραφία” της όλης διαδρομής της ομάδας πρέπει να γίνει στο τέλος. Όταν θα ολοκληρωθεί και το τελευταίο παιχνίδι (Καυταντζόγλειο) της σειράς των play off.
Τότε, όταν θα πέσει η αυλαία, θα καταθέσουμε την άποψή μας για όσα ζήσαμε εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου, για τις κινήσεις που έγιναν, για τους προπονητές και τους παίκτες, για όσους στήριξαν και ταξίδεψαν παντού, για όσους αδιαφόρησαν και σχολίαζαν εξ αποστάσεως…
Τότε – σ’ ο,τι μας αφορά – θα βγάλουμε τα τελικά μας συμπεράσματα.
Η Αναγέννηση πρέπει να κλείσει τη σεζόν όπως αρμόζει στην πορεία που έκανε φέτος και η οποία δεν είναι δυνατόν να μηδενιστεί. Μία πορεία που αποτελεί συνέχεια μιας πολύ έντονης εξαετίας (μαζί με τη φετινή χρονιά), όπου για πρώτη φορά από καταβολής η ομάδα, είχε τόσο σταθερή διοικητική κατάσταση.
Με τέσσερις παρουσίες στη Β’ Εθνική και δύο σεζόν πρωταθλητισμού και ανόδου από τη Γ’ Εθνική!
Για όσους δεν έχουν αντιληφθεί τι σημαίνουν όλα τα παραπάνω σε χρήμα, χρόνο και κόπο, ας ρωτήσουν αυτούς που τράβηξαν μπροστά κι ας ρίξουν μια ματιά στο που βρίσκονται άλλες ιστορικές και λαοφιλείς ομάδες που εκπροσωπούν πολύ μεγαλύτερες και πιο εύρωστες οικονομικά πόλεις (πχ Γιάννινα, Πάτρα κλπ).
Η χρονιά, λοιπόν, πρέπει να κλείσει όπως πρέπει για μια “πικραμένη” αλλά λατρεμένη ομάδα που κατάφερε μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες να σηκώσει ανάστημα και να καλλιεργήσει την προσδοκία ακόμη και για τον μεγάλο στόχο.
Για την ώρα, έχουμε μπροστά μας τέσσερα ακόμη παιχνίδια…
Θ.Κ.
