Οι συνθήκες ήταν ιδανικές για φιλοξενούμενο, ο αντίπαλος σε καμία περίπτωση δεν αποτελούσε φόβητρο, ο κόσμος ήταν εκεί για να στηρίξει αλλά η ομάδα… ξέχασε να βγει στον αγωνιστικό χώρο!
Η Αναγέννηση που έπαιζε και με λευκά δεν θύμιζε σε τίποτα την ομάδα που έδωσε προσδοκίες στο ματς της πρεμιέρας με την ΑΕΛ και στην καλή εμφάνιση που πραγματοποίησε με τον Πανιώνιο στο πρώτο εντός έδρας παιχνίδι της σεζόν.
Έγινε εύκολη λεία από τους πιτσιρικάδες του Αστέρα Τρίπολης Β’ και έχασε δικαιότατα με 2-0 αφού ήταν ανύπαρκτη.
Αποδεικνύεται μεγαλοπρεπώς ότι τα βιογραφικά και οι πολλές μεταγραφές δεν οδηγούν αυτομάτως στη δημιουργία ενός ικανού συλλόγου. Χρειάζεται δουλειά, χρόνο, “χτίσιμο” ενός βασικού κορμού, αξιοποίηση στο έπακρο των δυνατοτήτων των παικτών.
Πάνω απ’ όλα χρειάζεται διάθεση, αυταπάρνηση και μαχητικότητα, στοιχεία που απουσίαζαν από την Αναγέννηση και στο παιχνίδι με τον Αστέρα, αλλά και στο προηγούμενο στην Καλαμαριά.
Τι γίνεται τώρα; Η εύκολη οδός είναι να αποδομήσουμε το σύμπαν. Η δύσκολη είναι ν’ ανασκουμπωθούν άπαντες και να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις να αντιδράσει η ομάδα άμεσα, τώρα που ακόμη είναι νωρίς.
Θα είναι πραγματικά αδιανόητο με τόσες πολλές μεταγραφές, με παίκτες που έχουν ικανότητες και έχουν αγωνιστεί σε υψηλό επίπεδο να οδηγηθούμε σε αγωνιστικά αδιέξοδα.
Ο κόσμος έκανε το καθήκον του και θα το κάνει και στα επόμενα παιχνίδια είναι βέβαιο. Η μπάλα είναι στους έχοντες την ευθύνη των αποφάσεων αλλά και στο ποδοσφαιρικό τμήμα.
Η εικόνα να μην έχουν διάθεση ούτε να πάνε στον κόσμο στο τέλος οι ποδοσφαιριστές και να πάνε με βαριά καρδιά (στην Καλαμαριά δεν πήγαν καθόλου) δεν είναι αυτή που ταιριάζει στην Αναγέννηση.
Καλούνται όλοι ν’ ακούσουν το “καμπανάκι” που χτυπάει δυνατά, τώρα που ακόμη υπάρχει χρόνος…
Θ.Κ.
