ΤΟΥ ΘΕΟΔΟΣΗ ΚΑΤΣΑΡΑ
Πως γίνεται στην καλύτερη χρονιά που πραγματοποίησε η Αναγέννηση από καταβολής των συμμετοχών της στην επαγγελματική Β’ Εθνική, να είμαστε στεναχωρημένοι στο φινάλε; Σε μία σεζόν που η ομάδα είχε τις καλύτερες βαθμολογικές επιδόσεις, τις περισσότερες νίκες και έφθασε για πρώτη φορά στην ιστορία της σε διαδικασία play off ανόδου, πως είναι δυνατόν να επικρατεί απογοήτευση έως και φωνές αποδόμησης;
Για πάμε να τα απαντήσουμε τα ερωτήματα και να εξηγήσουμε την ατμόσφαιρα που επικρατεί. Τίποτα άλλωστε δεν είναι ανεξήγητο, όλα έχουν αιτίες και το μόνο που χρειάζεται κάθε φορά για να βγάλεις συμπεράσματα, είναι να προσεγγίσεις τις καταστάσεις επιστρατεύοντας την απλή λογική.
Η απογοήτευση ήλθε γιατί διαψεύστηκε η προσδοκία που καλλιέργησε η ίδια η ομάδα με την πορεία της ότι μπορεί να χτυπήσει στα ίσια την άνοδο και να φθάσει εκεί που δεν έφθασε ποτέ. Επίσης από το γεγονός ότι εμφανίστηκε κάτω του μετρίου για έναν τέτοιο στόχο με το που ξεκίνησαν τα play off.
Αν από την αρχή της σεζόν η Αναγέννηση έμπαινε με έναν διαφορετικό στόχο στο πρωτάθλημα, χωρίς να τοποθετήσει τον πήχη τόσο ψηλά, διατηρώντας τον βασικό κορμό της περσινής σεζόν και ξεκινώντας με χαμηλούς τόνους, σήμερα μ’ αυτή την πορεία θα χαρακτηρίζαμε τη χρονιά πολύ καλή.
Βλέποντας όμως ένα πρωτάθλημα των 10 ομάδων όπου απουσίαζε το φόβητρο σ’ ο,τι αφορά τις αγωνιστικές δυνατότητες (αν και ο Ηρακλής, φαινόταν από το καλοκαίρι ότι ήταν το φαβορί λόγω ονόματος και λόγω της αδικίας που υπέστη την προηγούμενη χρονιά) καθώς και τις πολλές και ακριβές μεταγραφές, η όρεξη άνοιξε!
Συνετέλεσε σ’ αυτό και η διαδρομή που ακολούθησε μετά το στραπάτσο της 3ης αγωνιστικής “0-3 από τη Νίκη Βόλου, η οποία έφερε πολλές νίκες και το πλασάρισμα κοντά στην κορυφή της βαθμολογίας.
Μετά μάλιστα την κατάληψη της πρώτης θέσης τρεις αγωνιστικές πριν το φινάλε της κανονικής περιόδου με το 3-0 επί της Καβάλας (κάτι που είχε να συμβεί από τον χειμώνα του 1993!) μπήκε στην εξίσωση και ο ενθουσιασμός!
Λογικό για μια ομάδα με διαχρονική στέρηση μεγάλων διακρίσεων στη Β’ Εθνική! Αρχισε να φουντώνει η φλόγα στους φιλάθλους και το βιώσαμε με την τρομερή ατμόσφαιρα που δημιούργησαν στην πρεμιέρα των play off στο Στάδιο, παρά το γεγονός ότι προηγήθηκαν το “κάζο” με το Νέστο Χρυσούπολης και η απώλεια της κορυφής από την “σβηστή” ήττα στο Καυταντόγλειο.
Με το “καλημέρα” όμως στην έξτρα διαδικασία του πρωταθλήματος αποδείχθηκε ότι η φλόγα υπήρχε μόνο στον κόσμο και ότι η ομάδα δεν είχε το ειδικό βάρος να σηκώσει αυτό το στόχο ή έστω να διεκδικήσει μέχρι το τέλος τις πιθανότητές της.
Οι αριθμοί το έδειξαν αλλά και οι άψυχες παρουσίες στο γήπεδο στα μεγάλα παιχνίδια, σ’ αυτά που τα χαρακτηρίσαμε (και ήταν) ντέρμπι των διεκδικητών της ανόδου. Το ταβάνι που βάλαμε, αποδείχθηκε πολύ ψηλό για να το φθάσουμε και το κακό είναι ότι το πιστέψαμε γι’ αυτό και μας πήρε η απογοήτευση στο τέλος…
—————————————
«Η αβεβαιότητα είναι χειρότερη από την απογοήτευση»
Ρόμπερτ Μπερνς – Σκωτζέζος ποιητής
