ΤΟΥ ΘΕΟΔΟΣΗ ΚΑΤΣΑΡΑ
Εικόνες ασπρόμαυρες αλλά τόσο θελκτικές. Τότε που όλα έμοιαζαν μαγικά καθώς το χρώμα το έβαζες εσύ με τη φαντασία σου. Κι αυτή κάλπαζε αχαλίνωτα, δίχως να χρειάζεται την “μηχανική υποστήριξη” των ημερών μας.
Ούτε τεχνητές νοημοσύνες, ούτε τίποτα άλλο! Μόνο φαντασία. Μία ξεθωριασμένη φωτογραφία αρκούσε για να σου δώσει υλικό! Κι από την στιγμή που το μυαλό “έτρεχε” και παιδεύονταν ήταν επόμενο να ζωγραφίζει όμορφα!
Τελικά όπως ακριβώς το είπαν οι σοφότεροι: “όλα στη ζωή μας έχουν παιχτεί πριν γίνουμε δώδεκα χρονών”! Τι μας έπιασε και το ρίξαμε σήμερα στη… φιλοσοφία; Ο θάνατος του τεράστιου Μίλτον Βιέρα είναι η αφορμή. Αυτού του μεγάλου ποδοσφαιριστή της δεκαετίας του ‘70 που “φεύγοντας” πήρε μαζί του ακόμη ένα κομματάκι από την παιδική μας ηλικία. Αυτή που σ’ ακολουθεί σε όλη τη διαδρομή της ζωής σου και είναι η πραγματική σου πατρίδα…
Η παιδική ηλικία που αν τελειώσει με όλα αυτά τα κομματάκια που νομοτελειακά φεύγουν κάποια στιγμή από το παζλ μαζί με τους ήρωες που αγάπησες, τότε αδειάζεις. Δυστυχείς εκείνοι που έθαψαν πρόωρα στα σεντούκια την παιδικότητά τους και βιάστηκαν να μεγαλώσουν πριν καλά καλά προλάβουν να γευτούν τη χαρά του παιχνιδιού. Ευτυχείς εκείνοι που κατορθώνουν να την κουβαλούν μέχρι το τέλος…
Εκεί στον “πλανήτη αθλητισμός” και ιδιαίτερα στο ποδόσφαιρο, διατηρείται η σύνδεσή μας με το παιδί που όλοι έχουμε μέσα μας. Σ’ αυτόν τον “πλανήτη”, όσο κι αν μεγαλώνεις ηλικιακά, εξακολουθείς να διατηρείς τη νεότητά σου! Αυτή είναι και η εξήγηση για το πως λατρεύεται παθολογικά και συναρπάζει η μπάλα σε όλο το ντουνιά.
Πόσες φορές όταν την είδες να ξεπηδά στο δρόμο σου από καμια πλατεία ή σοκάκι που παίζουν παιδιά, δεν σκίρτησε η καρδιά σου να τρέξεις να την προλάβεις και να κάνεις ένα σουτ; Το παιχνίδι αυτό καθ’ αυτό είναι όλο το μυστικό. Κι όταν αποτελείς μέρος του, με οποιαδήποτε ιδιότητα, τότε παραμένεις παιδί. Γι’ αυτό όσοι έχουν “κολλήσει” το “μικρόβιο” του αθλητισμού από πιτσιρικάδες, όπως και να εξελίχθηκε η ζωή τους, συνεχίζουν να παίζουν! Είτε έγιναν αθλητές, είτε προπονητές, είτε απλοί φίλαθλοι…
Μάλιστα οι φίλαθλοι πλεονεκτούν έναντι των υπολοίπων στο χώρο! Ο αθλητής και ο προπονητής κάποια στιγμή αποσύρονται από τη δράση. Ο φίλαθλος όμως παραμένει εκεί, θιασιώτης της ομάδας του μέχρι το τέλος!
Είναι αυτός που κρατάει ζωντανές τις ομάδες, είναι αυτός που δίνει νόημα σε όλη αυτή την διεργασία, είναι αυτός που συνεχίζει να παιζει στην… αλάνα της καρδιάς του μέχρι να νυχτώσει για τα καλά! Ακόμη κι αν ξέρει ότι επιτήδιοι εκμεταλλεύονται την αγάπη του…
Έρχονται βέβαια κάποιες στιγμές που μοιάζουν με ορόσημα. Ένα αξίωμα του αθλητισμού λέει πως αρχίζεις να καταλαβαίνεις πως μεγαλώνεις όταν ο αγαπημένος σου παίκτης είναι μικρότερος από σένα. Κι όταν ο ήρωας της Κυριακής, αυτός που είχες συμπαίκτη στα όνειρά σου, φεύγει από τη ζωή, τότε νιώθεις σα να ξεριζώνεται κάτι από εκείνα τα χρόνια της μαγείας…
——————————–
«Χρειάστηκε να γεράσω για να μάθω να ζωγραφίζω σαν παιδί»
Χουάν Μιρό – Ισπανός ζωγράφος
