ΤΟΥ ΘΕΟΔΟΣΗ ΚΑΤΣΑΡΑ
Όσοι παρακολουθούν τις απόψεις που εκφράζει κατά καιρούς η στήλη, θα έχουν διαπιστώσει ότι δεν αλλάζουν κατά πως… φυσάει ο άνεμος και υπάρχουν σταθερές που έχουν να κάνουν και με τη στάση ζωής του υπογράφοντα και με το πως αντιλαμβάνεται τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω του.
Ουδέποτε φυσικά διεκδικήσαμε το αλάθητο, ούτε υποστηρίζουμε πως ό,τι γράφεται εδώ, είναι και η απόλυτη αλήθεια. Αποψεις εκφάζουμε με τις οποίες άλλοι θα συμφωνούν, άλλοι θα διαφωνούν, αναλόγως με το πως το προσεγγίζει ο καθένας.
Μία από τις θέσεις της στήλης σ’ ο,τι αφορά τον αθλητισμό είναι παγιωμένη από… πάντα και δεν πρόκειται ν’ αλλάξει. Είναι υπέρ της διασποράς του αθλητισμού κι όχι των συγχωνεύσεων. Αυτα τα περί “ισχύς εν τη ενώσει” είναι άλλα… λόγια ν’ αγαπιόμαστε στην πράξη. Δεν πιστεύουμε δηλαδή πως όσο λιγότερες ομάδες για παράδειγμα έχουμε στην Καρδίτσα, τόσο πιο δυνατές θα είναι.
Είναι μια συζήτηση που όταν ανοίγει στην πόλη, ιδιαίτερα για τους παλαιότερους καταλήγει συνήθως στη δεκαετία του ‘70 όταν αρκετοί υποστήριζαν (κι ακόμη το λένε) πως αν είχαν συγχωνευτεί (όπως επιθυμούσε και πέτυχε τότε και σε άλλες περιοχές η Χούντα) η Αναγέννηση και ο ΑΟΚ θα έβγαινε η νέα ομάδα στην Α’ Εθνική! Διαφωνούμε οριζοντίως και καθέτως!
Οχι μόνο δεν ήταν αυτή η αιτία της μη ανόδου ομάδας ποδοσφαίρου στην μεγάλη κατηγορία (άλλα πράγματα και κυρίως το παρασκήνιο και οι αστοχίες έπαιξαν ρόλο), αλλά ίσα ίσα ο ανταγωνισμός που υπήρχε μεταξύ “κιτρινόμαυρων” και “κυανόλευκων”, ανέδειξε παικταράδες και έδωσε ώθηση και στους δύο συλλόγους να γράψουν ιστορία.
Άλλωστε αποδεικνύεται και από την πορεία τους. Όταν ήταν και οι δύο δυνατοί, πρωταγωνιστούσαν μόνιμα (σχεδόν για μία δεκαετία σερί!) στη Β’ εθνική, ενώ όταν ο ΑΟΚ αποδυναμώθηκε και υποβιβάστηκε, μετά από λίγα χρόνια και η Αναγέννηση καθηλώθηκε για μία δεκαετία ολόκληρη στη Γ’ και στη Δ’ Εθνική!
Κάποιοι σήμερα υποστηρίζουν ότι δεν χωράνε σε μία πόλη με προβλήματα και οικονομική δυσπραγία τόσες ομάδες στο μπάσκετ. Αν το προσεγγίσεις επιδερμικά μπορεί να συμφωνήσεις. Αν όμως το ψαχουλέψεις λίγο περισσότερο θα δεις και άλλες παραμέτρους.
Ο αθλητισμός είναι πέραν όλων των άλλων κι ένας καλώς εννοούμενος ανταγωνισμός. Το παιχνίδι αυτό καθ’ αυτό άλλωστε σ’ αυτή την αρχή βασίζεται. Γι’ αυτό ακόμη και στην αλάνα που παίζαμε κρατούσαμε σκορ! Αλλιώς θα τα τελειώναμε όλα τα ματς ισοπαλία! Που θα καταλήγαμε; Στο ξενέρωμα…
Η πρόοδος λοιπόν, δεν έχει να κάνει με το πόσες αθλητικές προσπάθειες υπάρχουν σε μια περιοχή, αλλά με το πόσο σοβαρές είναι αυτές. Στο ερώτημα αν μπορεί ο κόσμος να τις στηρίξει όλες η απάντηση είναι φυσικά όχι. Αλλα κι εδώ μπαίνει η βασική αρχή: Όποιος κάνει την καλύτερη δουλειά, όποιος έχει να παρουσιάσει κάτι, αυτός θα πάρει και το μεγαλύτερο κομμάτι.
Τόσο απλά…
παραΣΠΟΝΤ(ί)ΕΣ
Ο αθλητισμός, λοιπόν, από τη φύση του είναι μια ανταγωνιστική διαδικασία. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι πρέπει να μετατραπεί (όπως συμβαίνει δυστυχώς σε πλείστες περιπτώσεις) σε μια αρένα που ισχύει “ο θάνατός σου η ζωή μου”. Εχει και μία άλλη βασική αρχή ο αθλητισμός που είναι ο σεβασμός και το “ευ αγωνίζεσθαι”.
Εναπόκειται στον καθένα τι θα ασπαστεί. Εδώ δηλαδή έχουμε να κάνουμε και με τα χαρακτηριστικά που διακρίνουν ανθρώπους, αλλά και συλλογικές προσπάθειες. Τη φιλοσοφία που ασπάζεται ο καθένας μας. Αλλοι είναι της λογικής “πατάω επί πτωμάτων αρκεί να κερδίσω”, άλλοι “σέβομαι τον αντίπαλο, προσπαθώ να τον κερδίσω αλλά αν χάσω θα τον συγχαρώ”!
Για να μην το κουράζουμε, ότι ισχύει στη ζωή, ισχύει και στον αθλητισμό. Οπως πορευόμαστε στην καθημερινότητά μας, όποιες αντιλήψεις έχουμε για τη ζωή, το ίδιο θα κάνουμε και όταν ασχοληθούμε και συμμετέχουμε σε μία αθλητική προσπάθεια…
————————————
«Είμαστε αυτό που κάνουμε κι όχι αυτό που λέμε, σκεπτόμαστε ή αισθανόμαστε»
Γκόρντον Λίβινγκστον – Αμερικανός ψυχίατρος
